Elke ochtend weer ben ik blij dat ik wakker ben geworden. Want dat betekent dat ik geslapen heb.
Van juni 2023 tot december 2024 - 18 maanden lang - heb ik gemiddeld niet meer dan 3uur per dag geslapen. De eerste maanden - juni tot oktober - sliep ik niet. Geen uur, geen minuut, ik sliep NIET! Ook overdag kon ik niet in slaap vallen, bij elke neiging van mijn lichaam - dat al na enkele weken door totale uitputting in shutdown was gegaan - even weg te doezelen, schoot ik meteen weer op. Rust was waar ik naar verlangde en die kwam maar niet. Ik at niet meer, ik bewoog niet meer. Ik verhuisde van bed naar bank. De tv stond aan, ik nam niet waar, ik zat vast in mijn hoofd met repeterende gedachten.
Op spaarzame momenten was ik in staat om met iemand te praten, en hoewel mijn woorden en zinnen coherent klonken, ervoer ik het zelf alsof ik door vitrage en een wattenwolk met de ander sprak, alsof ik in een schijnwereld verkeerde. Ik voelde mij als een zombie, ik verbleef 18 maanden in de twilight zone. Vele momenten heb ik gevoeld dat ik op korte termijn zou sterven, vele momenten heb ik gedacht dat ik dat proces zelf een handje zou moeten helpen, De zwaarte van mijn afzondering van de wereld en mijzelf was ondraaglijk.
Ik was niet in staat om voor mijzelf te zorgen, gedachtes vervlogen, letters dansten voor mijn ogen. Veters strikken leek meer op het verrichten van ingewikkelde kwantum berekeningen. Een tochtje naar de supermarkt was onmogelijk en wanneer ik zoiets toch ondernam kon ik uren daar verblijven - meestal op ongeveer dezelfde plek in het zelfde gangpad - en zonder boodschappen thuiskomen. Alles kostte enorme veel moeite. Ik zat uren op een bankje in het park voor mij uit te staren met maar 1 gedachte: was dit maar over...
Ik at niet, ik kon geen maaltijd voor mijzelf bereiden, ik stond een minuut aan het fornuis en had het gevoel dat ik er al uren stond en begreep niet dat het eten steeds niet gaar was gekookt. Een boterham smeren duurde een eeuwigheid, mijn bewegingen en gedachten vertraagden, ik leefde in een voortdurende slow motion en alles leek eindeloos lang te duren.
Iets mee dan een jaar geleden - kerst 2024 - begon het ontwaken en merkte ik dat het langzaam beter ging. Mijn tijdsbeleving normaliseerde, ik had weer controle over mijn gedachten, kon weer mails lezen zonder na elke regel te bemerken dat ik de vorige alweer vergeten was. Het koken lukte weer in mijn eentje en het bewijs van de pudding was dat ik met kerst een meergangen menu kookte om samen met een vriend van te genieten.
Na enkele weken van licht herstel, stokte mijn vooruitgang door een bizarre kafkaëske verstoring ten gevolge van herhalend ondermijnend gedrag van een gemeentelijk functionaris. Ik werd moe, raakte weer uitgeput en vanaf februari zakte ik elk weekend weer in de Twilight Zone, het zombie gevoel kwam terug, de angst bekroop mij.
En toen was er de brand.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten