Borreltijd

... en er blijkt ook geen winkeltje te zijn. "Ge kunt hier niets niet kopen", deelt Griet mee. En dat ze honger en dorst hebben en niet veel meer in voorraad. Mijn fiets gaat tegen een muurtje en ik neem bij hen plaats in de schaduw. Ze zien er een beetje verslagen uit en nu ik ben gaan zitten voel ik mezelf ook niet meer zo fit. "t' Is de heetste dag tot nu", links van mij Sharon. "Ik he nog honger", rechts van mij Griet, en: "Wilt ge ook wat rosé?". Dat sla ik af, dan fiets ik zeker...
lees verder

Hoogtepunt!

...hijg hijg puf puf, hijg hijg puf puf, heb ik al een mooi uitzicht, even omkijken naar Poligny, goh toch wel mooi hier, doorfietsen, waarom planten ze hier niet wat meer bomen langs de weg, dat asfalt is echt levensgevaarlijk als je naar beneden wilt, hmm lekker ritme wel, als ik maar niet ga slingeren, ik kan niet meer, ik kan niet meer, dit is echt te zwaar, nog 100 meter dan, na de volgende bocht, auw alweer een steentje tegen mijn benen...
lees verder

Master Disaster

De kerstdagen ben ik redelijk doorgekomen. Wel last gehad, maar veel minder dan in de weken voorafgaand aan behandeling 3. Mijn hoofd voelde nog wel loszittend en de hoofdpijn was er af en toe, maar minder storend. De bewegingsbeperking naar rechts is er nog steeds en eigenlijk nog niet weggeweest sinds de start van de behandelingen. Het is hooguit lastig bij auto rijden en basaal mannelijk gedrag (prijsvraagje!), verder voelt dat wel vertrouwd, ik kan al een paar jaar niet goed mijn hoofd naar rechts draaien. Ik wijt dat aan mijn werk: veel muizen verstijft de rechterkant. Inmiddels aan gewend en met veel sporten versoepelt het weer.

Er zat een duidelijke stijgende lijn in het herstel de afgelopen weken. Vanochtend werd ik wakker met een grote glimlach op mijn mond: het voelt weer als vanouds, geen hoofdpijn, hoofd stevig op nek, geen druk meer in nek. Alles zoals het hoort: ik ben weer zoals ik was. Dit is vertrouwd en lekker, zo mag het blijven. Even overweeg ik om af te bellen: waarom tijd en geld verspillen als het niet nodig is: "If it ain't broken: don't fix it". Ik ga omdat ik het heb afgesproken, omdat 80% van succes ligt in het aanwezig zijn, omdat ik wil toetsen of dit herstel definitief is. Tja, soms is het echt beter op je eerste intuitieve gevoel af te gaan...

Na wat gepraat te hebben verzoekt de manualist mij om op de pijnbank te gaan liggen. Ik aarzel even: ik ben toch beter? Ja maar die bewegings beperking kan er nog wel uit. Ik ga liggen en hij manipuleert. Manipuleert? Ik vraag nog of dat echt nodig is, maar heb snel toch weer vertrouwen. De vorige keer heeft hij ook herstel uit kunnen voeren. Na een goede tien minuten kan ik inderdaad mijn hoofd alle kanten op draaien zonder blokkade. Het blijft toch een beejte hocus-pocus deze therapie.

Sleutelen & Rusten

Zo goed als het gaat, leg ik mijn probleem uit: fietsenmaker, vvv, probleem met mijn as -ik heb uit mijn routeboek het technisch lexicon uit mijn hoofd (en wel hierom) geleerd- en tools nodig. Ze begrijpt het maar half maar achter haar luistert een man -die net binnenkomt- met een brede glimlach op zijn gezicht mee. Hij maant me even te wachten en dat hij me dan komt helpen. De dames beginnen te kirren en roepen uit:...
lees verder

Herstel

Na de vorige sessie heb ik vreselijke hoofdpijnen ervaren. Geen drukkende band om mijn hoofd maar scherpe pijnen. Daar kwam bij dat geluid en licht mij ernstig stoorden, dat mijn concentratievermogen laag was en dat ik veel vergat. Het eerste wat ik op mijn werk deed was Pieter vragen de radio uit te zetten. De heen en terugreis ervoer ik als erg vermoeiend. Ook heb ik weer meer last van mijn nek. Nu geen scherpe hete plek, maar een loszittend gevoel en een harde druk onderaan rechts in de overgang van schedelbot naar nekweefsel, alsof iemand voortdurend in je nek loop te duwen. In de auto voel ik elke hobbel in het wegdek, nee niet omdat ik in zo'n oude rammelbak rijd, maar omdat mijn hoofd wel van mijn nek lijkt te vallen. Ik slaap slecht van de pijn en ik ben op onverklaarbare momenten erg misselijk en draaierig. Wat is dit? Ik koppel deze symptomen meteen aan de behandeling van de vorige keer.
Ik kaart dit aan bij de manualist en vraag of hij deze keer wil pogen middels een tractie de zaak weer vlot te trekken in mijn nek. Het voelt alsof er iets bekneld zit. Na een lichte tractie - zo krachtig als de eerste keer lukt niet - en een dubbele Nelson, ga ik een beetje opgelucht naar huis. De klachten zijn nog niet weg, maar wel iets minder. Oh en ik heb weer een beetje zo'n drukkende band om mijn hoofd.

My First

Kerstster! Dank je Helen, erg leuk!