donderdag 7 november 2013

Uit Lier

Een voloptueuze dame uit Lier,
die zocht een man met ballen en spier.
Waar zij ook keek,
ze trok enkel bleek,
op al dat gebral en gebier.

woensdag 6 november 2013

Kus

Stoer wil jij een plekje dat bezet is, vooraan in de bar. Ik leid je naar achteren, het rustige deel. We moeten praten. Privé: onder ons.
"Wat wil je" zegt ze, en maakt meteen haar wens kenbaar: "ik neem warme chocolademelk en taart".
"Ik ga je nu niet vertellen wat ik werkelijk wil" probeer ik haar nieuwsgierigheid te voeden.
Mijn gedachten vervolgen: Wat ik wil, wat mijn lijf mij vertelt, dat toonde ik hiervoor al in de kledingzaak waar ik even je lippen aanraakte met mijn duim. Zogenaamd omdat er een vlekje in je lipgloss zat.
En voordat we gaan zitten wil ik je kussen. Geen onschuldige kus op je wang. Ik voel een heftig verlangen je lippen zacht en vochtig te beroeren met de mijne. Ik zeg het niet. Mijn verstand beveelt mijn gevoel te wachten.

Wanneer we zitten pak ik je hand om contact te maken. Ik wil dichtbij je zijn. Bij het bestellen grappen we dat je zowel van chocola als van koffie heel onrustig kan worden. De trap achter je op en neer rennen, dat is jouw manier om van je overtollige energie af te komen, zeg je.
Ik vertel je dat ik het nog nooit op een trap heb gedaan. Meteen kruis jij je armen voor je borst. We praten over flirten, ik open het gesprek met mijn gevoel voor jou. Je vraagt me hoever dat gaat en deinst even terug van het antwoord. Het is je teveel. Ik pak je hand en je veert weer terug naar mij.
"Ik ben veel te oud voor jou", is de reactie die ik al zo vaak van je hoorde.
Het irriteert me dat je jezelf daarmee zo beperkt. Of doe je het juist om jezelf te beschermen? Om niet verder na te hoeven denken over wat dit is. De spanning tussen ons twee, onmiskenbaar ook door jouw flirtigheid versterkt. De stap verder, of terug wil je niet maken. Precies hier aan deze kant van het randje lopen. Ik probeer je erover heen te trekken, je een uitspraak te ontlokken. Weer vergroot jij de afstand door zover mogelijk achterover in je stoel te gaan zitten. Je bespiedt me vanachter je koffiekopje dat je met beide handen stevig vasthoudt.

"Zie je mij als een gevaar?" probeer ik haar weer wat dichter bij me te krijgen. Haar ogen slaan neer. Dan staart ze kort naar de muur. Ze kijkt me niet direct aan wanneer ze zegt: "Ik zie wel wat je doet", en plots verandert haar gezicht in een grote glimlach. Ik schrik van de verandering van haar gezichtsuitdrukking, speelt ze dit?
Ineens heeft ze bedacht hoe ze mijn ontboezemingen gaat pareren, onschadelijk maken.
"Maar ik doe niet mee aan je spelletje, oh nee!"
Nu probeert ze voluit te lachen, licht zenuwachtig vervolgt ze: "Je bent aan het experimenteren, hè? Maar daar pas ik voor. Op mij moet je niet uitproberen, je hebt me te hard nodig om te reflecteren. Dat zou dan niet meer kunnen."
Ze heeft het gezegd, tevreden glimlachend leunt ze nu achterover. De rust keert terug in haar lijf en gezicht.
Ben ik aan zet? Vraag ik mezelf af. Of komt er nog wat?
"Je bent te teer, te zacht, je hebt niet echt veel meegemaakt", ze probeert een wig te drijven door een verschil te benadrukken. "Je hebt niet in de straat geleefd, geen ervaring met de zelfkant van de samenleving."
Ze gist maar wat, ze vult in op basis van wat ze ziet, niet wat ze weet. Ik denk, maar zwijg, dit laat ik aan haar over.
"Nee mannetje, lief mannetje, ik zou je verdrukken, je bent niet sterk genoeg voor mij".
Ze bezweert haar eigen onzekerheid. Langzaam begin ik te glimlachen. Haar gezicht betrekt, de ogen donker, haar gelaatskleur zweemt naar grijs. Pas nu bemerkt ze wat ze net deed.

Hier is mijn moment.
"Wil je nog weten wat ik opschreef toen jij net naar de WC was? Over wat ik wilde vragen op het moment dat we hier gingen zitten?" handig verschaf ik haar een vlucht uit het mentale doolhof dat ze net aan het bouwen was. Haar gezicht klaart ineens op, nieuwsgierigheid is haar andere kern.
"Ja?" grote ogen kijken mij aan, ze zit op het puntje van haar stoel. "Ben je er nu klaar voor om het te vragen?"
"Kun je het aan, denk je?"
"Twijfel je daaraan? Natuurlijk! Kan! Ik! Het! Aan!"
Een korte pauze om haar opwinding nog wat te voeden en ik vertel haar wat ik voelde:
"Ik wilde je kussen", een paar seconden stilte en dan: "Hartstochtelijk op je mond."
Ze verschiet van kleur en begint meteen te lachen:
"Wat lief, dat is een mooi compliment" een moment van twijfel, ze schuift haar stoel naar achteren en gaat klaar staan voor een kus, de lippen getuit.
"Je mag me kussen" zegt ze met een knipoog.
Ik ga voor haar staan en kus haar op de mond, haar lippen blijven gesloten en vormen een strakke streep. Ze wil mijn kus niet ontvangen.
Een vergissing, ze is niet klaar voor mij. En toch wilde ze er voor me zijn. Is dit haar moederinstinct?

Jubileum

In het kader van "je wordt maar één keer 47 jaar" - al weet je dat met mij nooit - vanaf heden een paar dagen nog nooit eerder gepubliceerd materiaal op mijn blog. Zeg maar "ouwe meuk": stukken die ik schreef en nog niet de moeite waard vond om te laten lezen aan anderen. 

Naast mijn verjaardag vier ik ook mijn eerste 7 jarig jubileum als schrijver (1-11-07). Sinds een paar dagen heb ik de weg naar mijn pen en blog weer hervonden. Dit weekend trof ik in de archieven werk dat met mijn huidige blik prima geschikt is om te tonen. Misschien ben ik toch wat milder geworden!

Veel plezier met het lezen. Commentaar, boe-geroep, aanmoedigingen, applaus en dankbetuigingen zijn welkom. Alsmede opbouwende kritiek. En elke andere ondersteuning, danwel mentaal, fysiek, materieel als financieel!

RobT


dinsdag 5 november 2013

Symbolen

Tijdens enkele van de introductieavonden bij Zen.nl was het onderwerp Symbolen. Daar hoorden een paar opdrachten bij. Voor de eerste opdracht was iedereen gevraagd om een voorwerp mee te nemen dat symbool staat voor iets. Ik had een hangertje meegenomen dat ik op mijn fietsreis naar Madrid ergens in een kerkje had aangeschaft. Op dat moment dacht ik dat het symbool stond voor wat ik daarover schreef in de blog over Avioth. En tot dan toe was dat ook zo, vanzelfsprekend. Echter dat veranderde op het moment dat we spraken over symbolen, en ik verder ging nadenken. Toen bleek dit hangertje te staan voor meer dan alleen mijn eerste schreden op het pad van loslaten van mijn vaste overtuiging dat ik niets heb met symbolen en al zeker niet als deze religieus zijn.

In de jaren tussen toen en nu bleek ik - zo kwam ik er op dat moment achter - een hele andere kijk op de wereld en mijzelf te hebben ontwikkeld. Het hangertje was een herinnering geworden aan een tocht naar autonomie, verbinding en competentie. Die ik in 2008 geen van alle - hoe spijtig ook - vond. Na de tocht stopte ik met fietsen, verloor mijzelf fysiek en mentaal en had vervolgens het idee dat ik zonder anderen niets meer kon.
Door het verhaal in de kathedraal van Avioth is het hangertje voor mij verbonden geraakt met de herinnering aan mijn vader. Het kettinkje kocht ik later en vanwege het goudkleurige is het hangertje met kettinkje ook gelinkt geraakt aan mijn moeder, vanwege haar voorkeur voor goud(kleurig).
De verbinding bij het hangertje die ik op die avond bij Zen.nl ervoer, was verworden tot meer dan de gedachte aan mijn overleden ouders. In een flits zag ik dat het hangertje symbool stond voor dat wat mede mij bepaalde. De opvoeding die ik gekregen had, waarin mij ook werd bijgebracht dat symbolen, en dan met name van de katholieke soort, slechte dingen waren. En op dat zelfde moment kon ik die overtuiging laten varen.

Voor een volgende avond luidde de opdracht om een herkenbaar symbool in je huis van de 'eigen' plek te halen. Om te zien wat het doet met jou en de mensen die je huis bezoeken. In mijn woonkamer hangt, nee hing, werk van een IJslandse fotografe. Het is een wat bizar tafereel dat het best te typeren valt als Psycho. Ik had er niet bij stilgestaan dat het voor anderen misschien aanstootgevend zou kunnen zijn. Inmiddels hing het er al zo'n dikke vijf jaar, en het viel mij zelf niet meer op. Symbool? Voor mij was het meer een gedachte aan iets uit het verleden. Een symbool voor iets dat geweest is. Ik had hoegenaamd geen gevoel meer bij het zien van deze foto.

Het kostte me dan ook weinig moeite om het weg te halen. Ik heb het boven in een kast gezet. Zodat het helemaal uit het zicht is. De eerste dagen viel vooral de lege plek op. Sommigen vonden het jammer dat het weg was, ze keken er graag naar. Anderen waren het met me eens dat het een wat angstaanjagend beeld is. Zij vonden het wel prettig dat het weg was.
Nu ik hier zo zit te schrijven, kijk ik steeds even naar de leegte die de foto heeft achtergelaten. Ik heb het werk niet meer teruggehangen. Het bevalt me wel om het niet meer te zien, de leegte is aangenaam. Een belangrijkere motivatie om het niet terug te hangen is dat wat er tevoorschijn kwam toen ik de lijst van de muur tilde. Op de muur achter de foto had ik destijds een briefje geplakt met daarop de titel en naam van de fotografe van het werk.

Die titel is "What you don't know can indeed hurt you."

2 essenties van Zen, daar wil ik elke dag wel aan herinnerd worden.

maandag 4 november 2013

Zen

Al een paar maanden doe ik aan Zen-meditatie. Nou ja doen, het is meer dat ik elke week aanschuif bij Zen.nl in Amersfoort voor een korte overpeinzing en uitwisseling, gevolgd door 2 maal 20 minuten meditatie, een loopmeditatie en een theeceremonie. 

De eerste 5 maanden behelsde dit een introductie cursus. Zeg maar de inleiding tot Zen-meditatie. Wat het is, hoe het werkt en wat het doet. Met elke week een heuse huiswerkopdracht die je - hoe zen ook - naar eigen inzicht invult. Sinds september neem ik deel in een doorlopende groep. Ik ben zoals je dat noemt, gevorderd. Zelf merk ik daar hoegenaamd niks van. De rituelen zijn nog hetzelfde, hoewel iets strakker - we zijn gevorderd! En ook de indeling van de avond is nog gelijk. Aan de inhoud veranderde er verder ook niet veel. De leidraad van de avonden komt wederom uit een boek. En gaat over Zen Meditatie. Uiteraard!

Wekenlang had ik het idee om er de brui aan te geven. Dat het me thuis niet lukt om te mediteren, dat zit me niet in de weg. Het ware beter dat ik dat wel deed, en tegelijk gaat ook op dat alles helpt, al is het slechts eenmaal in de week bij Zen.nl zitten mediteren. Nee, dit idee begon op te komen toen ik steeds meer irritatie voelde over bepaalde onderdelen van deze avonden.

Zo worden er van tijd tot tijd doelen gesteld voor een langere periode. Dit is een belangrijk onderdeel in deze traditie. Het zat me vanaf het begin niet lekker om hieraan mee te doen. Ik kwam voor Zen Meditatie en de enige behoefte die ik had was mediteren, stil zitten en aanvaarden wat er is. Het liefst in gezelschap van anderen. Dit was precies wat ik bij Zen.nl vond. Totdat er iets met doelen kwam. Het stond me tegen om te gaan kwantificeren en kwalificeren. Geen zin in, teveel gedaan, moe van, genoeg van gehad. De eerste keer heb ik daar dan ook niet aan meegedaan. Nou ja, mij sluw aan ontrokken. In september heb ik - heel Zen - mij er wel aan overgegeven om te ervaren wat het werkelijk met me doet. En er zo misschien achter te komen wat ik nu precies heb - of juist niet heb - met doelen stellen.

Aan het eind van de Meditatie is er elke keer een thee ceremonie. In het begin vond ik dit een leuke en welkome afwisseling van het stilzitten en in jezelf gekeerd zijn. Je mag tenminste eens wat doen, al is dat niet veel meer dan een kopje pakken, neerzetten, oppakken, met thee laten vullen, neerzetten, oppakken, leegdrinken, weer neerzetten, oppakken en weer teruggeven. En dat allemaal dan op een heel specifieke manier.
Inmiddels had ik de hele theeceremonie wel zo'n beetje in mijn hoofd en vingers. En toen begon de irritatie. Vooral aan de hoeveelheid thee in mijn kopje, en de temperatuur van de thee. Te veel en te heet! Vrijwel altijd. En dan vind ik het hier en nu nog jammer dat ik niet ALTIJD kan zeggen. De laatste maand wil ik het liefst voor de theeceremonie vertrekken. Om dit vervelende moment maar niet te hoeven meemaken. Ja meemaken, want van ervaren kan ik tot nogtoe niet echt spreken. Het is een be-proe-ving!

Het is niet moeilijk te bedenken wat andere zen-beoefenaars denken bij mijn irritatie. Ten eerste: dit is de bedoeling. En ten tweede: gefeliciteerd met deze doekha! En misschien nog wel meer, maar hé, ik ben pas net gevorderd he!

zondag 3 november 2013

Begrijpen

Gisteren dacht ik dat ik het snapte. En dat doe ik ook wel. Toch lees ik terug en denk dan: ik heb de kern niet geraakt, dit snap ik alleen en verder niemand. Mijn boodschap komt niet over. Oei, boodschap.

Wat ik maar zeggen wil, is dat ik gewoon niet begrepen kan worden, net als ieder ander. En hoe meer pogingen ik doe om wel begrepen te worden, hoe lastiger dat gaat worden. En lachwekkender, of irritant(er), of gewoon heel vervelend.

Dus moet ik maar stoppen met schrijven over wat me bezighoudt. Wat ik denk, voel, ervaar. Wat me opvalt, me verbaast, verwondert. Kwaad maakt. Dat wat me ontroert, boeit, raakt. Dat waar ik hoe dan ook een emotie of gedachte bij heb. Dat wat ik doe.

Nou euhh, nee! Behalve dat laatste dan want vertellen dat ik vandaag ga hockeyen en met wie en hoe laat, tja dat is niet boeiend.

In elk geval ben ik er nog niet uit, wat het schrijven betreft. 3 jaar bijna niet schrijven vond ik vervelend, belemmerend, irritant, beklemmend, bedreigend, ont-menselijkend, onverdragelijk en stom tegelijk. En ontzettend klote dat ik daar toen niets aan kon veranderen.

Om dan toch nog even terug te komen op die tekst van gisteren. Nu ik blijkbaar nog niet besloten heb of ik blijf schrijven, of niet.

Het is goed mogelijk dat ik zelf niet goed begrijp hoe moe ik doorgaans ben (was?). Zo moe dat mijn hele lichaam bij alles wat te doen staat NEE zegt. Steeds harder. Uit een simpel gegeven: er is geen energie voor meer dan slapen en eten.

Dat idee is onvoorstelbaar voor een gezond en fit mens dat "moe zijn" ziet als iets waarbij je nog heerlijk een avondwandeling maakt. En andersom: in mijn moeheid kon ik niet zien, voelen óf bedenken hoe het is om energie voldoende te hebben voor alle normale activiteiten.
Het gevoel dat ik nu een paar dagen heb als ik iets gedaan heb: ik kan nog wel iets doen. Dat had ik niet, en ik kon me er ook niets bij voorstellen. Hoe onvoorstelbaar is het op zo'n moment dat je de hele dag in touw kunt zijn...

En nog heb ik het idee dat dit niet zegt wat er in mij leeft. Misschien past dat gevoel ook beter in een tekening, of een theaterstuk, een schilderij, een beeldhouwwerk. Of... een liedje?