Rokjesdag?

Nee dus. Dat kunnen we gevoeglijk vergeten. Iets meer dan 5 jaar na het overlijden van Mr. Rokjesdag Martin Bril, is deze traditie nu ernstig geschonden. Het begrip hoeft nog niet naar de schroothoop, de dames hebben echter gekozen dit jaar lak te hebben aan rokjesdag. Wat zagen wij de afgelopen dagen namelijk voorbijfietsen? Juist ja, korte broekjes. Alleen maar korte broekjes! Godbetert. En niet zomaar kort, nee extreem kort en superstrak. Wat moet dat dames?

Nou is zo'n aanblik van blote benen die uit de pijpen van zo'n strak broekje steken natuurlijk welbesteed aan het mannelijk oog. En het is weldegelijk aandachtrekkend en lustopwekkend. Toch is er iets mis met die broekjes. Toch wel! Rokjesdag is niet voor niks Rokjesdag! En wij mannen hebben toch ook zo onze rechten! Zoals het recht op Rokjesdag...



Nee zo'n broekje, leuk bedacht dames, en een makkelijke grijpen naar de eerdere traditie van de hotpants. Al zijn de huidige broekjes allemaal gelukkig wat kuiser en bedekkender; het haalt het niet bij een rokje! Een rokje verhult, een rokje laat de fantasie de vrije loop. Wat prijkt er onder dat rokje? Hoeveel bovenbeen is zichtbaar bij de volgende pedaaltrap? Ontbloot de wind nog net even iets meer zodat een glimp van ondergoed zichtbaar wordt, mits gedragen?

Bij een broekje niets van al dat lustopwekkend gefantaseer. Een broekje houdt je niet lang bezig, een broekje verhult niets en geeft ook niets 'een beetje' prijs. 't Is een broekje, en dat is het. Zowat alles wat te zien is, is direkt te zien. Je "ken er niks meer bijdenken". En als er - vanwege te strak of een te optimistische maatkeuze - al iets van lip te lezen valt, dan is dat meteen het einde van het lustvermaak, seen it, next! Zo werkt dat dames!

Vandaar deze oproep aan alle dames in alle soorten en maten! Laat die broekjes lekker in de kast liggen! Bij de eerstvolgende zomerse dag willen wij mannen weer rokjes zien! Maakt niet uit hoe kort, als het maar rokjes zijn die zoveel verhullen dat er nog wat bij te denken valt! Als tegenprestatie krijgen jullie gewoon de aandacht die jullie zo graag verdienen!

Dank dames, namens alle mannen.

Vieze praatjes

Er huist al enige tijd een parasiet in mijn darmen. Dat weet ik sinds oktober en sindsdien ben ik op zoek naar mogelijkheden om deze huisvredebreukeling te verdrijven dan wel te decimeren. 
Ruim 2 jaar al had ik last gehad van ernstige diarree, gemiddeld om de dag, en soms wel wekenlang elke dag. Ik was er aan gewend geraakt, kon er wel mee 'leven' en raakte niet meteen in paniek bij een acute aanval van buikloop.

Maar toch... Moe, moe, moe, lusteloos, en moe. Bij eerder onderzoek 2 jaar geleden bleken mijn vitamine en mineralen spiegels zo laag dat ik die via het slikken van preparaten niet zo gauw weer op level zou krijgen, dan wel houden. Toch zit ik nu al 2 jaar aan de B12 spuiten, en sinds vorig jaar ook aan de vitamine D3 shots. Het hielp allemaal maar matig (NOT) in het verhelpen van de klachten, en ik bleef doodmoe...

En de diarree, die was mijn vaste metgezel geworden. Na eindeloos zeuren bij mijn huisarts kwam er eindelijk een ontlastingsonderzoek (waarom is dat niet standaard bij de klacht vermoeidheid en diarree? huisartsen word wakker!). Evident dat de ongenode gast een rol speelt in mijn klachten, danwel de hoofdverdachte is. Namen en rugnummers: de schuldige.

Al voor de diagnose van deze onruststoker in mijn ingewanden, was ik in september begonnen met het uittesten van andere eetpatronen om mijn vermoedheid en darmklachten te tackelen. Ook vanwege het vermoeden van 'leaky gut syndrom' en gevoeligheid voor gluten. Na een voorzichtige start ben ik aan het eind van 2013 helemaal gestopt met het eten van graanproducten: "Totaal Gluten Vrij". Alles wat ik nog had heb ik weggegeven of -gegooid.

En al die maanden: geen verbetering... Ja, 1x een weekje in november, na een shot vitamine D, had ik iets van een opleving in energie. Pas in januari na het overstappen op een dagelijks vitamine D pilletje in hoge dosering merkte ik geleidelijk aan verbetering in mijn energieniveau: elke dag ietsje meer. De diarree, die hield echter onverminderd aan, en veranderde halverwege januari plots in een verstopping die bijna 2 maanden aanhield. Tja, ik wenste toch een eind aan de diarree? Helaas komt die er dan ook nog eens bij: zeg maar nee dan krijg je er 2...

De boeken "Het glutengevaar" en "Broodbuik" openden op slag mijn ogen. Half maart stapte ik over op een volledig zetmeelarm voedselpatroon. 2 Dagen later was mijn ontlasting weer vaster dan ie de jaren daarvoor ooit is geweest...
Bij het bestuderen van het leef en eetpatroon van mijn darmgast wordt ook duidelijk waarom: deze pestkop voedde zich voornamelijk met het zetmeel dat ik at. Laten we zeggen dat er nu wat meer controle is, ik kan de parasiet in toom en bedwang houden met dat wat ik eet (of eerder: niet meer eet).

Bijkomend voordeel: ik val lekker wat af, ik begin mijn energie terug te winnen, en ik kan weer sporten zonder het gevaar dat ik daarna 3 dagen bedrust moet houden. Oh en niet onbelangrijk: ik heb nog zelden last van depressieve buien. Gaat het beter? Ja! Ben ik genezen? Nee, toch ben ik op (de goede) weg en dat geeft moed en vertrouwen. Vooral doorgaan dus ;-)

Next step: iemand vinden die me verder kan helpen deze parasiet op te ruimen, indien mogelijk, danwel de juiste keuzes te maken om het risico zo klein mogelijk te houden.

Hij komt niet!

Hij komt, hij komt,
de lieve goede Sint.
Ook dit jaar nog,
verschijnt hij toch,
maar niet als ieders vrind.

Want menig hart,
heeft moeite met het zwart,
van Pieterbaas,
't is al te dwaas,
'tvervult de Sint met smart.

De een wil niet,
een zwarte Zwarte Piet.
De ander niet,
dat iemand hem verbiedt,
te spelen zo als
hij dat wil
al doet dat ook verdriet.

O jee, O jee,
daar klinkt een ach en wee.
Maar nee, maar nee,
daar gaan wij niet in mee.
Die Pietietie,
is zo foetsie.
Bij Sint doet ieder mee.

En volgend jjaar
dan kome de Sint niet weer.
Als ieder kind,
hoe klein of groot
je wegduwt van de boot.

Want zeg nu zelf,
hoe zielig ben jij dan?
Wanneer je niet,
speelt samen met de Piet.
Al is ie wit,
zwart blauw of groen,
of heet ie Kees of Henk, Westbroek.

Hoe? (Deel 2)

Het was een maand zonder vooruitgang, terwijl ik zag dat mijn vriendin met veel plezier planteneter was geworden. De vraag kwam op: waarom bij haar wel en bij mij niet? Ze refereerde eraan dat het Atkins achtige dieet voor haar niet werkte, maar voor mij in 2000 wel. Zou het niet zo zijn dat het uitsluiten van zetmeel (de kern van Atkins) voor mij goed is en voor haar niets uitmaakt? En dat zij daarom van het plantendieet de vruchten plukt en ik niet omdat er nog zetmeel in zit?

Een video van een arts die vertelde over de schadelijkheid van ALLE gluten schudde mij verder wakker. Ik at mogelijk inderdaad nog de verkeerde dingen. Begin oktober las ik over leaky-gut en was diep geschokt. Ik kon me niet voorstellen dat zoiets überhaupt aan de hand kon zijn. De gedachte daaraan is voor mij vergelijkbaar met het beeld dat iemands arm word afgerukt. Het idee maakte me een week lang onpasselijk. Ik was ziek van het idee zo ziek te zijn.

Vanaf dat moment at ik niets meer met gluten. Totaal Gluten Vrij (TGV) noem ik mijn dieet. Ik begreep ineens dat mijn gevoel dit al had aangekondigd toen ik las over Coeliakie en welke producten dan nog wel te eten zijn. Op internet zag ik dat die net zo goed gluten bevatten. En dat begreep ik toen al niet. Dat bepaalde gluten wel ziekmakend zouden zijn en andere niet. En dat je er dan alleen maar Coeliakie van kon krijgen, of intelorant voor kon zijn. Na de video was het mij wel duidelijk. Totaal Gluten Vrij.

Met het idee dat 2 weken voldoende moet zijn om de darmwand te herstellen, hoopte ik ook na 2 weken resultaat te ervaren. Goed, ik gaf mezelf een maand. Een maand proberen, als het niet helpt, dan is het toch iets anders. Of dit én iets anders. Ik las over dieeten bij leaky gut, vond informatie over ontgiften en ontslakken, verdiepte me in het GAP syndroom en bijbehorende dieet, en stelde een lijst voor mezelf op van dingen die nog pasten in mijn eetpatroon, en dingen die absoluut verboden waren. Ik ontdekte dat er veel meer te eten is dan ik tot dan toe tot mij had genomen. En ik at altijd al heel divers en gezond!

Belangrijkste verandering in mijn eetpatroon is dat ik begonnen ben met het maken en eten van bouillon. Dagelijks 2 tot 3 koppen vóór het ontbijt, nadat ik al thee heb gedronken. Verder eet ik nog steeds planten: heel veel groenten, 3 keer per dag. Ik eet geen fruit meer, behalve bessen, bramen, frambozen en aardbeien. Ik eet weer vlees en vis en schaaldieren. Elke dag 2 tot 3 zachtgekookte eieren. En heel veel verschillende verse kruiden. Oh en chocola, van die hele zwarte. Het enige wat ik aan rijk zetmeelhoudend voedsel eet is aardappel (patat, chips) en zoeteaardappel. Ik ga dat de komende tijd nog afbouwen.

Met dit alles dacht ik: ik ben er, rustig afwachten, nu gaat het beter worden. Tot ik dinsdag 30 oktober een vitamine D-shot nam en mij 's avonds energieker voelde. Zo'n shot had ik deze zomer ook 2 keer gehad. Met soortgelijk effect: de avond na inname kreeg ik het gevoel dat ik een pepmiddel had genomen. Iets meer energie en een geagiteerd, gejaagd gevoel. Dat was nu anders. De dag erna voelde ik me ook energieker, en eerder niet. Daarbij kwam dat de energie voelbaar en inzetbaar was, te doseren. Het opgejaagde was er niet, alleen meer spanning in mijn spieren, de dwang en noodzaak om te bewegen. Eigenlijk wel lekker dus! Dat gevoel hield een dag of 3 aan, in het weekend werd het wat minder en na het weekend was het vrijwel weg.

De komende maanden neem ik nog 2 keer een vitamine D-shot. Mogelijk schuif ik dat moment wat naar voren, als ik me erg moe begin te voelen. In elk geval kan ik dan bepalen in hoeverre de verandering is toe te schrijven aan het opheffen van een tekort aan vitamine D. Uiteraard ben ik dan weer wat verder met mijn dieet, wie weet hoeveel dat nog gaat helpen. En wie weet zijn er nog andere heel bepalende factoren, waarvan ik nu nog onvoldoende weet heb om ze te beïnvloeden. De toekomst blijft onzeker. En zo hoort het ook!

Hoe? (Deel 1)

Dan heb je zo'n analytisch brein en dan gaat dat ook meteen aan de slag: hoe kan het nou dat ik 'opeens' weer mijn energie terughad? De eerste dagen heb ik heel bewust daar niet aan gedacht. Nee, juist vooral genoten van hoe alles weer 'vanzelf' ging, en ik weer kon schrijven en zoveel op een dag doen als ik anders niet in een week voor elkaar kreeg.

Toen na een paar dagen, zo na het eerste weekend, het grootste effect van de verandering was uitgewerkt. Op het moment dat de gewenning optrad. Waar ik merkte dat ik 's ochtends met wat meer moeite mijn bed uitkwam. Dat ik lichtjes bespeurde dat het afwassen een opgave werd. Zo mijn wilskracht moest worden aangesproken om mij zover te krijgen op de fiets te klimmmen voor een boodschap. De teksten niet meer in mijn hoofd ronddansten om geschreven te worden. Mijn moeite met formuleren van woorden en zinnen de kop weer opstak. Toen ik bemerkte dat ik het ene woord dacht en het andere schreef, zoals eerder. Ja toen begon ik na te denken.

Wat heeft nu geholpen bij de verandering in energie? Hoe werkt het bij mij eigenlijk?

Die tweede vraag houdt mij al jaren bezig. In alle momenten dat ik mij te moe voelde ook maar iets voor elkaar te krijgen, bleef ik nadenken over het hoe. Hoe komt dit zo? Heel veel analyses hebben de revue gepasseerd. En evenzovele mogelijke aanpakken, oplossingen, strategieen. Waarvan ik er een heleboel heb uitgeprobeerd. Die allemaal op zich faalden. En ook daar waar ik er velen tegelijk bij elkaar toepaste, leek ik geen stap verder te komen.

Misschien schrijf ik nog wel eens over wat ik deze afgelopen jaren allemaal aangepakt heb. En hoe dat is verlopen. En wat ik ervan vond. Voor nu houd ik het even bij de recente gebeurtenissen. Het is zoveel prettige om nu in het nu te zijn!

Ergens eind augustus - ik weet niet meer waardoor het kwam - bekeek ik een paar video's van de planteneter. Al een paar weken liep ik weer rond met het idee om mijn voedingspatroon aan te pakken. Ik had net een intake voor de een of andere therapie achter de rug en kon daar niet terecht. Het idee dat een ander voedings patroon misschien iets zou betekenen voor mijn energie niveau is mij niet onbekend. In 2000 volgde ik een dieet om mijn hypoglykemie en aanverwante vermoeidheid aan te pakken. Toen met veel succes.

De Planteneter vertelde me wat ik zelf onbewust ook al wist: anders eten is je anders voelen. Met veel enthousiasme begon ik met smoothies. Terloops kreeg ik ook de bevestiging dat gluten misschien niet zo'n goede voedingsstof is. Ik vermeed vanaf die dag alle gluten die in verband worden gebracht met Coeliakie. Op zoek naar vervangers heb ik vervolgens allerlei dingen gegeten waarvan ik niet wist dat het bestond. Boekweit, gierst, Teff, quinoa, etc. Wat het wat makkelijker een aangenamer maakte, was dat mijn vriendin vol enthousiasme meedeed aan dit dieet. Ze had vlak daarvoor op mijn aanraden een Atkins achtig dieet gedaan. Dat is het dieet dat mij in 2000 zo goed was bevallen. Voor haar deed het echter helemaal niks. Ze voelde zich er niet beter door. Bij het plantendieet veranderde dat al snel, dit was het voor haar.

Na een maand planteneten - ik at bijna geheel vegetarisch - merkte ik hoegenaamd geen verandering. Ik was nogsteeds doodmoe, had nog steeds gemiddeld 4x per week diarree, en voelde me slap en lusteloos. Het enige fijne was dat ik door dit dieet allerlei dingen was gaan maken en eten waar ik daarvoor nooit aan had gedacht. Voorheen moest ik niets van soep hebben. "Dat is geen eten", heb ik altijd geroepen. Nu maakte ik pompoensoep of courgettesoep en at daar smakelijk van! Vooraf aan dat plantendieet had ik me voorgenomen het een maand te proberen. En dan te stoppen, of nog radicalere middelen te nemen.
later meer...

Vino Tinto - Mateo

In het internet feuilleton Vino Tinto verschijnt vandaag:

NIEUW!
Hoofdstuk 6: Mateo

De volgende delen zijn al eerder verschenen:

Hoofdstuk 1, deel 1: Louis
Hoofdstuk 1, deel 2: Luis
Hoofdstuk 2: Ana
Hoofdstuk 3: Gasteiz
Hoofdstuk 4: deel 1: Dolorosa
Hoofdstuk 4: deel 2: Dulcinea